Geschiedenis van de duitse taal
De dialecten die in de middeleeuwen werden gesproken (hoog duitse dialecten in tegenstelling tot laag duitse dialecten) zijn een deel van de moderne duitse taal.
Als gevolg van de kolonisatie, de volksverhuizing, de handels routes en communicatie (hoofdzakelijk de rivieren) en de lichamelijke isolatie (hoge bergen en diepe bossen) ontwikkelde zich hele verschillende regionale dialecten. Deze dialecten, soms wederzijds begrijpelijk, werden in het heilige romeinse rijk.
Omdat Duitsland verdeeld was in vele verschillende staten, de enige kracht werkend voor eenmaking of normalisering van het duits tijdens een periode van verscheidene honderden jaren toen schrijvers op een manier probeerde te schrijven zodat het in de meeste gebieden te verstaan was.
Toen Martin Luther de bijbel vertaalde (het nieuwe testament in 1521 en het oude testament in 534) baseerde hij zijn vertaling voornamelijk op de al ontwikkelde taal, wat in die tijd de meest verstaanbare taal was. Op het begin, hadden de bijbels in elke regio een lange lijst met woorden vertaald naar hun eige dialect. Romeins Katholieke wezen de vertaling van Luther af op het begin en probeerde hun eigen katholieke standaard duitse vertaling te creëren. Pas op de helft van de 18e eeuw werd er een standaard gecreëerd dat door iedereen geaccepteerd werd, dus de de periode eindigde met vroeg nieuw hoogduits.
Duits was de taal van de handel en de overheid in het Habsburg keizerrijk, wat een groot gebied omringde van centraal en oost Europa. Tot de helft van de 19e eeuw was het de taal van de stedelingen in de meeste delen van het imperium. Het toonde aan dat de spreker een koopman was of een stedeling, niet hun nationaliteit. Sommige steden, zoals Praag (duits: Prag) en Budapest, waren langzamerhand verduitst is de jaren na hun vereniging met het Habsburg (duitse koningshuis). Anderen, zoals Bratislava (duits: Pressburg), waren oorspronkelijk gevestigd tijdens de Habsburg periode en waren hoofdzakelijk duits in die tijd. Een paar steden zoals Milaan (duits: Mailand) bleven vooral niet-duits. De meeste steden waren echter hoofdzakelijk duits in deze tijd, zoals Praag (Prag), Budapest, Bratislava (Pressburg), Zagreb (Agram) en Ljubljana (Laibach) ookal waren ze omringd door gebieden waar andere talen gesproken werden.
Tot ongeveer 1800, werd het standaard duits bijna alleen maar geschreven. In die tijd leerde de mensen in het stedelijke noord Duitsland, die dialecten spraken die heel anders waren dan het standaard duits, duits alsof het een vreemde taal was en probeerden het zo uit te spreken zoals het geschreven wordt. Handleidingen over de geschreven uitspraak gingen ervan uit dat de noordelijk duitse uitspraak de standaard uitspraak was. De uitspraak van het duits veranderd echter per regio.
De media en geschreven werken zijn bijna allemaal in het standaard duits (vaak hoogduits (Hochdeutsch) genoemd), wat verstaanbaar is in alle delen van Duitsland (behalve voor kinderen uit gebieden waar een dialect wordt gesproken en die nog niet naar school gaan - maar door de tv leren ze toch vaak al standaard duits voordat ze naar school gaan)
Het eerste woordenboek van de gebroeders Grimm, de 16 delen die verdeeld waren tussen 1852 en 1960, blijft de meest omvattende en begrijpelijke handleiding. In 1860 verschenen de eerste grammaticale en orthografische regels in het Duden handboek. In 1901 werd het benoemd tot de standaard definitie van de duitse taal. Tot aan 1998 werden er geen officiële veranderingen aangebracht, toen er in 1996 door de overheid bekend werd gemaakt dat er een duitse spellings hervorming zou plaats vinden in alle duits-sprekende landen. Sinds de hervorming is de duitse spelling in een 8 jaar durende overgangsperiode geraakt waarin de nieuwe spelling op bijna elke school geleerd werd, terwijl de traditionele en vernieuwde spelling in de media coëxisteren. Bekijk de duitse spellings vernieuwing van 1996 voor een overzicht van het verhitte publieke debat over de vernieuwing.
Tijdens de jaren 1870, had de duitse taal het latijn succesvol vervangen als de dominante taal in alle grote europese en noord amerikaanse universiteiten, met dank aan de bekendheid van de duitse universiteiten in die tijd. De meest belangrijke onderzoeken in de wetenschap zijn voor decennia daarna in het duits gepubliceerd en nieuwe universiteiten gaven de voorkeur aan het duits in plaats van het grieks of latijn (bijvoorbeeld de Stanford Universiteit).